اما شافعى نبيد را چون خمر مىداند و ريختن آن را موجب غرامت نمى - شمارد . دليل حرمت نبيد حديث نبوى است كه مىگويد : شراب خود حرام است و نيز هر آشاميدنى مست‌كننده « 1 » . و از عمر ( رض ) روايت شده كه بر بالاى منبر رسول خدا گفت : اى مردم ، خمر حرام گرديد و آن از پنج چيز است : انگور ، خرما ، گندم ، جو و مويز . شراب خرد را مىپوشاند ، و رسول خدا شرابخوار را ده بار لعنت كرد . علما گفته‌اند : فروش عصير از كسى كه شراب مىسازد نيز در اين امر داخل است . شافعى گويد : مكروه است اما بىشك اعانت بر گناه و شبيه فروختن سلاح به راهزنان و كافران حربى و كافران ذمى است . پس بر محتسب است كه قراين حال را معتبر شمارد و از تظاهر به شراب بازدارد و زجر كند ، اما شراب را بيرون نريزد مگر آنكه حاكم مجتهدى بدان فرمان دهد كه در اين صورت اگر محاكمه شود غرامتى به دو تعلق نمىگيرد . ابزار لهو و لعب و بازيهاى حرام اما وسايل سرگرمى و بازيهاى حرام مانند نى و تنبور و عود و چنگ و نظاير آنها اگر آشكار شود محتسب بايد آنها را از هم باز كند تا آنكه به صورت چوبى قابل استفاده درآيد و آشكاركننده را تأديب كند ، اما آن آلات را نشكند مگر اينكه بعد از بازكردن نيز قابل استفاده نباشد . فروش اين آلات نيز روا نيست . اسباب بازى كه در آن قصد معصيت نباشد و دايگان و مادران در تربيت فرزندان از آنها استفاده كنند گناه نيست ، زيرا داخل در امر « تدبير » است مانند عكس جانداران و شبيه بت‌ها . و روا و ناروا بودن آنها هر دو ممكن

--> ( 1 ) - قوله ( ص ) : « حرمت الخمرة لعينها و المسكر من كل شراب » .